01-11-16

Marathon Etten-Leur (deel II - verslagje)

Als liefhebber van de natuur, pseudo groene jongen besliste ik om met de trein naar Etten-Leur te trekken, samen met het ganse gezin. Op papier sta je vanuit Antwerpen-Centraal  na  45 minuutjes in Etten-Leur. We besloten om tijdig te vertrekken, zodat onze jongens ook hun wedstrijdje zouden kunnen lopen, met de trein van 8u45’ zouden we omstreeks 9u30’ aankomen,....ruimschoots op tijd voor de start van de marathon (11u45’) en tijdig voor de kortere afstanden.

Onze frustratie ga ik hier niet verder uit de doeken doen,....maar beknopt kwam het neer op een serieuze vertraging, kapotte locomotieven, gemiste aansluitingen, geen loopwedstrijden voor onze jongens, te laat om m’n persoonlijke bevoorrading ( flesjes ipv de bekertjes die de organisatie aanbieden) af te geven,....maar toch nog goed op tijd om rustig m’n borstnummer af te halen, me om te kleden, toiletbezoek, wat in te lopen,  en me met goeie moed naar de start te begeven.

Heimelijk hoopte ik nog eens onder de 2u40’ te lopen, toch weeral geleden van ergens eind september 2013 op het BK in Oostende. Veel wedstrijdmarathons loop ik niet, meestal zijn die ook geen doel op zich en wordt er niet gericht naar toegewerkt, ook deze staat vooral in het teken van de voorbereiding naar het WK100km toe, maar wie weet, en de conditie is wel ok, dus hoppa.  Maar anderzijds is het ook niet de bedoeling om mij de pleuris te lopen, want na enkele dagen recuperatie moet ik de voorbereiding vlotjes kunnen verderzetten, dus koppie er bijhouden.

Weg zijn we, ik zoek een tempo op dat vlot aanvoelt, dat me zicht biedt op een sub 2u40’, maar ook een tempo dat binnen de gewenste hartslagzone ligt, dat lukt maar nu al weet ik dat het een dubbeltje op z’n kant wordt. Er zijn de gewoonlijke positiewisselingen in de aanvangsfase, ik focus vooral op m’n eigen streeftempo en uiteindelijk komen we met z’n drietjes samen en lopen we zowat op 8ste, 9de , 10de positie of zo.

Daar m’n flesjes niet aan de bevoorradingszones geraakt zijn, moet ik nu telkenmale toch inhouden, stoppen, en een bekertje (of twee) naar binnenkappen, want al lopende gaat dit niet echt goed in tegenstelling tot een flesje. En het is belangrijk om voldoende te drinken, want het is een mooie herfstdag. Verder gaat alles behoorlijk oké, ik loop binnen de vooropgestelde hartslagzone maar het tempo ligt weliswaar minimaal, toch ietsje te laag om nog een kans te maken op een sub 2u40’ en ik voel dat ik niet echt veel over heb. En ik moet me aan mijn plan houden, pas versnellen vanaf halverwege,....benieuwd of dit gaat lukken en of ik het dan ook nog  een halve marathon zal volhouden.

In de laatste kilometers naar de passage in Etten-Leur valt ons triootje uiteen en ik loop in de middenste positie. De doortocht in Etten-Leur is een opkikker, de aanmoedigingen van het talrijke publiek maakt een mens blij, de blik op de klok ( 1u21’) iets minder, maar na het keerpunt probeer ik toch een tandje bij te zetten, en samen met de hartslag gaat het tempo omhoog, hoopgevend en ik heb er nog goesting in. Met een stevige pas loop ik de groene rand in, aanvaard een pittige streven naar een realistische eindtijd (2u42’), vervloek wel even de nu toch echt wel noodzakelijke plaspauze, haal m’n eerdere metgezel in, win iets verder nog een positie, verbijt m’n pijnlijke voeten, blijf doorstomen en geniet van de aankomst. Van ontgoocheling is ditmaal geen sprake, ik heb gedaan wat ik kon, een vlakke wedstrijd gelopen en sterk gefinisht.

Ik drink m’n recupshake, een ordinair chokomelkse en loop via een klein ommetje naar de omkleedzone, er wordt een douche genomen, een terrasje wenkt, de klok tikt door,  de recuperatie verloopt vlot, efkens een paar dagen minderen en dan nog eens alle moed en goesting bijeenrapen om dan de laatste rechte lijn in te zetten van wat al een lang seizoen was. Op naar los Alcazares.

20:13 Gepost door Gino Casier | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.