07-04-12

Onderweg naar Seregno 2012 (deel 5 - schrijfsel)

Tegen de middag kwam ik uit m’n tram gekropen, ik was er dan ook maar om halfzeven s’morgens ingekropen, en nee, niet na een nachtje nachtbraken, maar na een nachtje arbeiden op de fabriek. Met een suffe kop teende ik naar beneden, zelfs om 12u s’middags durf ik een ochtendhumeur te hebben, gelukkig is iedereen het huis uit. Na een ontbijt met fruit, brood, koffie en de krant ben ik m’n hoofd al aan het breken of ik nu zal gaan of niet,...is het überhaupt wel nodig dat ik ga? Ik had geen afspraak, maar ik mocht altijd binnenspringen als ik het nodig achte. Al enkele weken durft m’n linkerknie wat tegen te pruttelen. Niet hard genoeg om mij echt te hinderen, maar volledig ongestoord kan ik toch m’n weg niet gaan. Ik wikte en ik weegde, ik ga, ik ga niet,...de pijn verergert niet en de zwaarste trainingen liggen achter de rug,...ik ga wel, want een atleet moet 100% fit zijn en binnen twee weken heb je geen vriend aan een knagende knie tijdens het WK. Oké, ik ga,...maar volgend dilemma dient zich al aan, een tweestrijd tussen m’n groene gedachtengoed en de keuze voor de gemakkelijkste weg. De autosleutels lonken verleidelijk, de vierwieler is handig en snel, sportzak op de achterbank en ik kan ginder m’n training afwerken. Toch hang ik de autosleutels terug en kies voor het alternatief. Gewaagd en avontuurlijk dekt de lading niet, maar het vergt ietsje meer dan het gaspedaal indrukken.

Ik spring op de fiets en 25 minuutjes later loop ik het perron op als de trein het station binnenrijdt. Nog een klein half uurke later verlaat ik het armtierige station van Vilvoorde en met de visualisatie van de landkaart in m’n achterhoofd trek ik het zonnetje tegemoet. Als ik de fietsbrug over de E19 tegemoet loop en een vliegtuig pal voor mij groots en statig hoogte zie nemen overvalt mij een gelukzalig moment. Met een lopend stel benen onder de kont en wat afwijkend gedrag kan je soms ontsnappen aan het geleefd worden en adem je het echte leven in. Ik loop door de dorpskern van Melsbroek, trotseer het verkeer in de tunnel onder de luchthaven tussen Steenokkerzeel en Nossegem en via Sterrebeek bereik ik Tervuren, m’n einddoel.

loop Vilvoorde - Tervuren.PNG

Nadat m’n knie werd behandeld met fytotherapie en de accupunctuurnaaldjes werden verwijderd, maakte ik me op voor de terugweg. In Wezenbeek-Oppem liep ik te veel de zon achterna en kwam terecht in St. Lambrechts-Woluwe in plaats van Kraainem. Ai, we zijn nu echt wel in het stad verzeild. Puur op intuïtie trek ik verder, want hoewel het krioelt van de wegwijzers in Brussel vind je er weinig die je echt op weg kunnen helpen, en al zeker niet de lopende burger. Met behulp van de ondergaande zon, de opstijgende vliegtuigen in de verte en het scoutsgevoel baan ik me een behoorlijke rechte weg via Evere, Haren en Machelen naar Vilvoorde. Ik heb nog net de tijd om een blikje cola uit de automaat te laten rollen, vooraleer op de trein huiswaarts te springen. Moe maar voldaan en zonder pijn aan de knie geniet ik van m’n krantje, m’n boterhammetjes met kaas en tofusla en de ordinaire, maar niet te versmaden cola. loop Tervuren - Vilvoorde.PNG

18:30 Gepost door Gino Casier | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"Met een lopend stel benen onder de kont en wat afwijkend gedrag kan je soms ontsnappen aan het geleefd worden en adem je het echte leven in." => Da's gesproken!

Gepost door: Tom Van Dyck | 08-04-12

De commentaren zijn gesloten.