24-03-12

Column : "proper"

De lente is in het land en het zomert al, hoge temperaturen onder een stralende zon. Net thuisgekomen sieren zoutkristallen groter dan zandkorrels  mijn armen en heeft m’n loopkledij dienst gedaan als zoutmijn. Neem dan ook nog eens dat we in volle voorbereiding zijn van een “honderd” en je begrijpt dat er dan al eens wat langere duurlopen op het programma staan. En met zo’n weer mag/moet een mens ( en dus ook de sportende) al eens wat drinken onderweg. Vanmorgen stond de eerste duurtraining (45km) van een goedgevuld weekend op het programma ( er volgt nog één duurtraining en nog twee herstelloopjes) en ik vul dus enkele flesjes met water en met sportdrank en stop ze in een licht rugzakje ( souvenirtje van m’n deelname aan de Zestig van Texel) en ik gooi het op m’n rug. Efkens later valt de voordeur in het slot, het startsein voor m’n training. Ik trek te lope naar m’n trainingsparkoers in en rond het Nachtegalenpark. Ongeveer 3,5km verder staat m’n bevoorradingsboompje, daar kan ik m’n broodnodige ballast van me afgooien. Ik plaats m’n flesjes achter den boom en neem het lege rugzakje mee om het een kleine kilometer verder op m’n parkoers aan een tak van een struik te hangen, daar zou ik de lege flesjes verzamelen om die dan terug mee naar huis te nemen, want “Hergebruik” staat een heel eind voor “weggooien” in mijn woordenboek. Dit ware geen nieuws geweest of op z’n minst geen “voer” voor een schrijfstukje als nog geen twee rondjes later m’n rugzakje (die trouwens al den oorlog meegemaakt heeft, getuige hiervan de gaten erin) oeps verdwenen was. Was er een schoonmaakploeg langsgekomen om het zwerfvuil op te ruimen,...ik denk het niet, want dan hadden ze hun werk zeker niet goed gedaan, gezien al de overige troep, rommel die her en der nog tussen de struiken lag. Al lopende speuren m’n ogen naar m’n rugzakje,...tijd om te stoppen is er niet en trouwens het was gewoon verdwenen. Och thuis nog rugzakjes genoeg, maar het souvenirtje ben ik kwijt, maar wat wel een beetje genânt was, is dat een toevallige passant op de fiets mij een flesje zag weggooien in het verzamelplekje onder de struik en mij streng toeriep : “proper ze”.  En ik kan hem geen ongelijk geven, integendeel als je de verspreide rommel ziet in de bermen en onder de struiken/bomen. Maar hij heeft natuurlijk niet kunnen zien dat ik op het einde van m’n training met m’n handen vol flesjes, knullig terug naar huis liep. Maar onder “dat struikje" was het terug proper.

16:31 Gepost door Gino Casier | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.