04-12-11

Mijn wankele tocht over een helen hoop stenen ( deel III )

So you think you can trail, so you think da ge zomaar na een rustperiode efkens tussen de soep en de patatten een 65km lange trail als hapklare brok naar binnen kan spelen,...so better think twice de volgende keer.

Olne-Spa-Olne verdient meer respect van zo'n omhoog gevallen ultralopertje dat eens een zijsprongetje wou maken naar deze alsmaar populairder wordende tak van het ultralopen. Trailrunning is een ambacht, een stiel dat je onder de kniëen moet hebben, en dat heb/had ik duidelijk niet. Het enige wat ik onder de kniëen had/voelde waren stenen, heel veel stenen. Maar kom, genoeg zelfkastijding, de steentjes hebben mij pijn gedaan, ze hebben me klein gekregen, maar ik ben er niet gesneuveld. Dus rest er mij nog voldoende tijd, energie, humor en gelatenheid om terug te blikken op mijn wat lang uitgevallen uitstapje in de Ardennen. Eén ding is zeker, elk woord dat zal neergeschreven worden zal de honger terug doen aanwakkeren om ooits terug neer te strijken in Olne.

19:13 Gepost door Gino Casier | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.