28-03-10

De ondraaglijkheid van het ziek zijn


Typerend? Languit in de zetel, zo ziek als een hond, maar toch een balpen in de hand. Ziektekiemen knabbelen aan m'n kostbare tijd en ik heb geen fut om ze te lijf te gaan. Rusten zegt ze, is de beste manier om uit te zieken. Maar ziek zijn maakt me alleen nog onrustiger zeg ik. Ik heb een schema, daar staan kilometers op en die wil ik oppeuzelen. De zon schijnt en m'n loopschoenen willen terug naar buiten. Niks van, blijf jij maar in je mandje liggen, nu gaan lopen staat gelijk aan roofbouw op je lichaam. Ik stribbel wat tegen, maar ik vrees dat ik zelfs de voordeur niet meer zou halen. Pffff
Ik stond nochtans deze morgen om iets na 5u. al in m'n loopkleren klaar. Het was heel lang geleden, maar er was gevraagd om nog eens een zaterdag te komen werken. Dus ik te lope naar het werk, zodat ik s'middags na afloop van de job direct kon beginnen aan m'n duurtraining die op het programma stond. Al vroeg in de shift begon het zowat te knagen in m'n buik, maar ik dacht dat het van de honger was. Met veel smaak heb ik toch nog m'n stuutjes of bokes naar binnen kunnen werken. Het zou de enige maaltijd van de dag worden. Tegen het eind van de werkdag begon alles meer en meer te draaien, een misselijk gevoel in m'n buik werd mijn deel en ik zag met toenemende angst op tegen wat nog komen zou.
De dagtaak zat er uiteindelijk op en ik sukkelde met veel moeite in de douche. Een frisse douche zou misschien terug wat leven in m'n lome benen brengen, er stond immers nog een stevige training op het programma. Maar zelfs het stromende water slaagde er niet in om die onnozele gedachte dat "het wel zou lukken" van mij af te spoelen.
Buiten gekomen steek ik m'n oortjes in, tijdens de training zou ik luisteren naar het koersverloop van de E3prijs te Harelbeke. Ik zie de muur al opdoemen waar ik subiet tegen ga botsen, maar toch zet ik er de pas in. Intussen hoor ik de reporter vertellen over maag- en buikproblemen in het peleton. De Lotto-Omega Pharma ploeg zou slechts met zes renners vertrokken zijn. Twee renners lagen in de lappenmand met...je raad het al...buikproblemen. Intussen sta ik al terug te poot, het strompelen waaraan ik me daarnet gewaagd heb is intussen al vervangen door wandelen. M'n koppigheid heeft weer het onderspit moeten delven.
Bijna al jankend beantwoord ik haar telefoontje, "ik ben ziek",...nee, je moet me niet komen halen,...ik geraak wel thuis,....pffff
Vanmorgen (zondag) ben ik het huis al uitgeslopen voor een "toegegeven" ingekorte training,...maar ik heb er van genoten.....nu toch vooral de raad van de coach opvolgen...eerst en vooral uitzieken en dan de draad terug opnemen. Maar ik voel me gelukkig al een pak beter.
Met sportieve groeten

21:29 Gepost door Gino Casier in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.