Snel lopen doet deze Ara vliegen

De laatste minuten tikken weg. Nog een laatste maal de stevige Noordoosterwind trotseren langs het fietspad. Hier langs de rand van het Steinerbos zal ik binnen enkele tellen stranden met een nieuw PR op m’n naam. Blij ben ik dat ze eventjes terug nog m’n sportjasje in m’n pollen geduwd hebben, zodat ik die algauw kon aantrekken bij het langverwachte eindsignaal.
M’n tenen krulden net niet van de pijn, daar hadden ze de plaats niet voor. Zes uur lang had ik hen alle vrijheid ontnomen. En dat dit hen niet zinde, heb ik de laatste drie uur best geweten. Als volleerde voodoomeesters prikten ze er op los, met als resultaat dat weer verkrompen lelijk smoelwerk van mij. Kon er halverwege nog een spontaan lachje vanaf toen ik Jo Schoonbroodt passeerde, “die wegens blessure de taak van vliegende reporter tot zich genomen had”, dan zorgde diep in de tweede helft een botsingske met een overstekende toeschouwer voor een hels gedonder bij klare hemel.
Toen de wedstrijd na 3 à 4 uur pas echt begon, klonken de toejuichingen en aanmoedigingen als maar luider, waarvoor hartelijk dank. En wat kregen jullie, stank voor dank. Wat gemonkel over m’n tenen die niet akkoord gingen met hun vrijheidsberoving en een aanblik dat zelfs de casting van een griezelfilm niet zou doorkomen wegens “te”.
Een nieuw PR lopen is meestal geen koopje. Het podium halen vergt ook nog wat klimwerk. En dan sta je daar, glimlach op je gezicht, Dankbaar voor dit heuglijk moment. Weg was die “waarom” die vandaag meermaals door m’n hoofd spookte, weg was de pijn. Er was alleen nog blijheid. En misschien was dat hetgene waar we op zoek naar waren toen we om 11u vertrokken met meer dan 200 enthousiaste ultralopers/loopsters.