Snel lopen doet deze Ara vliegen

Het hoopje ellende dat gisterenavond nog languit in z’n bad lag te niezen en te snotteren ontwaakt zoetjesaan. Ik gluur voorzichtig door de gordijnen en zie een klein zonnetje piepen door de mist. Zowat de perfecte weergave van mijn gemoedstoestand. M’n intussen doorweekte zakdoeken heb ik niet meer nodig. Alleen een roodgeschilferde huid boven m’n lippen herinnert me nog aan die felle allergie-aanval van gisteren.
Terwijl vrouw en kindjes nog heerlijk liggen te snoezen begeef ik me met m’n sportkrant en geheim pakketje uit Belgenland naar het restaurant. Ik neem een tas verse koffie aan de automaat , schuifel voorbij het rijkgevulde ontbijtbuffet en neem plaats aan een tafel niet ver van de Hongaarse delegatie. Ik vermoed twee atleten en twee begeleiders. Later op de dag zou blijken dat het drie begeleiders zijn voor één “wel niet van de minste” zesurenloper. Terwijl ik voorzichtig m’n pakje opendoe zie ik enkele ogen reikhalzend uitkijken naar de inhoud ervan. Ik neem m’n mes en snij het in vier stukken. Met smaak bijt ik een grote hap uit het spie’ke rijstvlaai vanuit de bakkerij van bij ons in Wilrijk om de hoek. In een ons allen welgekend loopblad durven onze Noorderburen nog al eens spreken over een krentenbol als hun favoriete sportvoeding. Daar durf ik mij nu ook nog eens aan wagen.
Nu het buikje welgevuld is, kan ik in de gauwte over en weer rijden naar het Steinerbos om er al mijn sporttas, sportdrank en reservekledij achter te laten. Als ik de parking oprij zie ik Conny en Ronny al staan. Ze zijn zo vriendelijk om efkens voor mijn spullen te zorgen terwijl ik de auto terugbreng naar het hotel, zodat vrouw en kindjes strakjes op hun gemakske kunnen afzakken naar het Steinerbos.
De terugweg zou al even simpel moeten zijn als de heenweg, twee ronde punten en een verkeerslicht, en je bent er. Niet dus. Niet alleen m’n gedachten dwalen even af, maar het duurt efkens vooraleer ik het doorheb. Die twee rondepunten ben ik gepasseerd, de licht mistige omgeving komt me toch niet meer zo bekend voor en een verkeerslicht kan wel kloppen, maar niet die smalle brug die ik over moet. Terugdraaien dus. Ik kom terug aan het rondpunt, draai een toerke rond en neem een afslag. Als ik een naambordje “Stein” tegenkom in de al even onbekende bebouwde kom dan weet ik dat ik hier niet moet zijn. T’is toch gene waar zeker, dat ik hier wat rondjes ga zitten rondrijden in plaats van straks wat rondjes te lopen in en om het Steinerbos.

Uitslag 14e Meuleberg Recycling zes uren ultraloop SteinZondag 1 Maart 2009
Vrouwen:

Vrijdagavond had in het Cultureel Centrum De Kern de viering van de sportlaureaten plaats. Die avond worden de Provinciale, Vlaamse en Nationale kampioenen gevierd, alsook de kampioenen van de K.A.V.V.V. Daarnaast is er ook plaats voor het vieren van verdienstelijke leden.
Eregenodigde was Rik Van Linden, ex-wielrenner met een palmares om U tegen te zeggen. Denk maar aan zijn ritoverwinningen in de Vuelta, de Giro en de Tour de France, zijn groene trui, tweemaal Parijs-Tours en zo veel meer. Naast m'n bewondering voor hem als wielerfan in hart en nieren ken ik Rik ook persoonlijk als vaste klant in z'n fietsenwinkel hierbij ons in de wijk.
Het was dan ook een hele leuke verrassing om naar voren geroepen te worden en de Trofee voor Sportverdienste Wilrijk 2008 uit de handen van Rik Van Linden te mogen ontvangen. Aan de vooravond van de zes uren van Stein was dit een compleet onverwachte opsteker van formaat.