08-05-09

Nie pleuje


Het WK komt nu wel heel dichtbij, welgeteld nog zes weken en we trekken de Nacht in om 100 kilometertjes af te haspelen. We gaan de laatste fase in van de voorbereiding en dan maar hopen dat de vele noeste arbeid de gewenste return oplevert.
Hopelijk keert het tij in de laatste rechte lijn, gaat de storm in m'n binnenste gaan liggen en kan ik over rustiger wateren de start tegemoet varen. Om het anders, kort, bondig en op zen Westvloams te zeggen, "t'marcheerde vandejoare nog van gèn bott'n of àn gèn kant'n".
Als ik terugkijk op 2008 dan denk ik wel eens dat ik een kaderke ga moeten zoeken om het in te kaderen. Blessures bleven uit, ik bleef gespaard van ziektes, ik maakte progressie, de trainingen leverden winst op in de wedstrijden, en ga zo maar voort. Of heb ik het geklaag en de miserie al uit m'n geheugen gebant omdat ik m'n doelen toen bereikt heb?
Dit jaar heb ik op sportief gebied nog niet veel kunnen vieren. Nu dat het nog eens gewinterd heeft kon ik er niet tegen, de mooie winterse taferelen vergden veel energie van m'n lichaam. De lente bracht nog niet veel beterschap, de trainingen bleven stroef verlopen en in de wedstrijden was het toch ook allemaal iets minder dan vorig jaar.
Nooit geweten dat twee vingers zo'n pijn konden doen. Na kennis gemaakt te hebben met "nagelrandontsteking" weet ik wel beter. Remedie? De 60 van Texel lopen, dan verdoezelt de ene pijn de andere.
Toen ik te horen kreeg dat heel wat andere mensen in gelijkaardige omstandigheden met krukken zouden rondlopen moest ik eens lachen, "allègie, doa toch nie veurn ( toch daar niet voor). Enkele dagen en pijnlijke trainingen later en met schaamrood op de wangen heb ik dan toch m'n loopschoenen willens nillens twee dagen in de kast moeten laten om die kloof in een open wonde onderaan m'n voet te laten helen.
En zo kan ik nog wel efkens voortgaan, maar deze blog heeft niet de ambitie om verbannen te worden naar de catégorie klaagzangen. Ik prijs me gelukkig dat alles zowat beperkt blijft tot kleinere ergernissen die wel wat aan de moraal knabbelen maar me niet uit de strijd houden. En als ik er desondanks toch in slaag om serieus deftig te presteren in Torhout zal ik maar al te blij zijn dat ik m'n rugzak vol "last" heb blijven voortsjouwen, want "voor niks gaat de zon op".zon4
Nu ik er een beetje in geslaagd ben om zowat de dingen van me af te schrijven, heb ik na het herlezen ervan veel goesting om er een dikke rode streep door te trekken en met volle kracht de "delete" toets in te drukken. Genoeg gezeverd, we moeten verder werken!
Verder wens ik allen die zich voorbereiden op Torhout (marathon,NVV,...) of een andere grootste prestatie een succesvolle voorbereiding toe.
Toe tonne in Toerhoet.

00:43 Gepost door Gino Casier in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Gino,

Als het een troost kan zijn: ik ben zelf ook al maanden op de sukkel met ziekte en blessures. Er wordt veel van ons verwacht voor dit WK in eigen land, maar ik heb besloten om me daar niets van aan te trekken. Forceer je niet en probeer van het lopen te genieten. Dan volgt de rest wel vanzelf.

Pieter

Gepost door: Pieter V | 13-05-09

Ambitie Hey Gino,

Blijkbaar kunnen we niet alles laten verlopen zodat we zouden willen plannen.
Dat ondervind ik zelf ook al de komende maanden.
Maar zoals jezelf al zegt , we moeten ons gelukkig prijzen dat we nog kunnen lopen ...

Maak er het beste van !
Erik

Gepost door: erik | 14-05-09

Keep on going Lang geleden niet gezien in het park.
Laat je niet kisten hoor. We gaan dat allemaal goed doen in Torhout!

Gepost door: Anke | 15-05-09

De commentaren zijn gesloten.