05-03-09

Waarom doe ik dit toch? - Deel 1


Het hoopje ellende dat gisterenavond nog languit in z’n bad lag te niezen en te snotteren ontwaakt zoetjesaan. Ik gluur voorzichtig door de gordijnen en zie een klein zonnetje piepen door de mist. Zowat de perfecte weergave van mijn gemoedstoestand. M’n intussen doorweekte zakdoeken heb ik niet meer nodig. Alleen een roodgeschilferde huid boven m’n lippen herinnert me nog aan die felle allergie-aanval van gisteren.
Terwijl vrouw en kindjes nog heerlijk liggen te snoezen begeef ik me met m’n sportkrant en geheim pakketje uit Belgenland naar het restaurant. Ik neem een tas verse koffie aan de automaat , schuifel voorbij het rijkgevulde ontbijtbuffet en neem plaats aan een tafel niet ver van de Hongaarse delegatie. Ik vermoed twee atleten en twee begeleiders. Later op de dag zou blijken dat het drie begeleiders zijn voor één “wel niet van de minste” zesurenloper. Terwijl ik voorzichtig m’n pakje opendoe zie ik enkele ogen reikhalzend uitkijken naar de inhoud ervan. Ik neem m’n mes en snij het in vier stukken. Met smaak bijt ik een grote hap uit het spie’ke rijstvlaai vanuit de bakkerij van bij ons in Wilrijk om de hoek. In een ons allen welgekend loopblad durven onze Noorderburen nog al eens spreken over een krentenbol als hun favoriete sportvoeding. Daar durf ik mij nu ook nog eens aan wagen.
Nu het buikje welgevuld is, kan ik in de gauwte over en weer rijden naar het Steinerbos om er al mijn sporttas, sportdrank en reservekledij achter te laten. Als ik de parking oprij zie ik Conny en Ronny al staan. Ze zijn zo vriendelijk om efkens voor mijn spullen te zorgen terwijl ik de auto terugbreng naar het hotel, zodat vrouw en kindjes strakjes op hun gemakske kunnen afzakken naar het Steinerbos.
De terugweg zou al even simpel moeten zijn als de heenweg, twee ronde punten en een verkeerslicht, en je bent er. Niet dus. Niet alleen m’n gedachten dwalen even af, maar het duurt efkens vooraleer ik het doorheb. Die twee rondepunten ben ik gepasseerd, de licht mistige omgeving komt me toch niet meer zo bekend voor en een verkeerslicht kan wel kloppen, maar niet die smalle brug die ik over moet. Terugdraaien dus. Ik kom terug aan het rondpunt, draai een toerke rond en neem een afslag. Als ik een naambordje “Stein” tegenkom in de al even onbekende bebouwde kom dan weet ik dat ik hier niet moet zijn. T’is toch gene waar zeker, dat ik hier wat rondjes ga zitten rondrijden in plaats van straks wat rondjes te lopen in en om het Steinerbos.

23:22 Gepost door Gino Casier in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

WOW !! Wat een geweldige prestatie hebt U in Stein geleverd. De zeer bekende naam heb ik nu (eindelijk) eens ontmoet. In het hotel gokte ik al U te herkennen ; in Stein wist ik het zeker. GEWELDIG dat U de 2e plaats heeft behaald met ruim 80km. In afwachting naar U verdere verslagen... heb direct U site bij mijn topatleten gezet. Hier moet ik vaker komen kijken/lezen. Leuk dat U ook naar Texel gaat ; daar gaan we elkaar zeker weer zien.

Gepost door: Bjorn Paree | 06-03-09

Stein Via Bjorn Paree kwam ik op uw blog tercht ;ik wist niet dat je die had.Na zal ik je wel regelmatiger kunnen volgen.
Je bent nog sterk aangekomen in Stein en zo nog de tweede plaats behaald !Proficiat !

groetjes

Johan

http://johanbeton.skynetblogs.be

Gepost door: Johanbeton | 09-03-09

Mooi. Ik zie al uit naar deel 2!

Gepost door: Jeroen | 10-03-09

De commentaren zijn gesloten.