Snel lopen doet deze Ara vliegen

* Mijn selectie voor het EK/WK100km in Seregno (Italië) van aanstaande 22april is zeker nog niet in de sjakosj of in de pocket of waar dan ook,...mooi niet. Enkel Pieter Vermeesh is (Belgisch Kampioen en zilver op het EK2011 in Winschoten en 4e plaats op het WK) momenteel zeker van deelname. Ik zit momenteel in de preselectie samen met Gert Mertens, Marc Vanderlinden, Yves Vanhoeck en Johan Watthy. Daarom heb ik samen met coach Ivan de planning van de komende weken/maanden wat moeten wijzigen. Dus in tegenstelling tot eerder vermeld, loop ik dan toch mee in de zes uren van Stein en kan ik daar hopelijk m'n selectie afdwingen. Tevens wens ik de andere gegadigden veel succes toe in hun streven naar een ticket voor het WK in Italië.

* De voorbije week is er ééntje om snel te vergeten,...geen enkele, maar dan ook geen enkele training bracht wat er van verwacht werd. Positief is wel dat ik alle kilometers heb kunnen volmaken, dat ik ondanks de dagelijkse start van de training in mineur nooit m'n kar heb gekeerd en ben blijven volharden ondanks de soms rampzalige tempo's. En soms kom je dan toch nog met een goed gevoel thuis, zoals bvb. de woensdagavond na de interval/weerstandstraining. M'n eerste "snelle:-)" 1000m liep ik bvb. liefst 30sec trager dan het streefdoel,....dan barst er een stevige discussie los in het koppeke, sommige stemmetjes roepen om er de brui aan te geven, andere stemmetjes roepen om niet op te geven, het verstand heeft dan al lang niets meer te zeggen en de beentjes lopen intussen koppig voort,...met als gevolg dat de drie laatste 1000'en en de reeks 600'en toch aan het verwachte tempo afgewerkt worden. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik er toch 2 x 600m afgepitst heb uit voorzorg (het dagtotaal werd toch gehaald) en om toch met een goed gevoel te kunnen eindigen. Maar s'anderdaags was het weer huilen met de pet op,...dit hoort bij het opbouwen zeker hé :-))...en morgen maandag begint een nieuwe week!

* Het WK100km in 2013 gaat door op 13 oktober op het Jeju Island in Zuid-Korea. 

Uitslag ½ Marathon Natuurloop Lier 21/01/2012

voor volledige uitslag zie http://www.aclyra.com/database/uitslagen/Uitslag%20Natuur...

PLAATS NUMMER NAAM VOORNAAM M/V JAAR GEMEENTE TIJD

1 3333 Casier Gino M 1972 Wilrijk 1.17.16

2 3143 Rens Els V 1983 Aarschot 1.17.52

3 3017 Dirckx Luc M 1969 Lier 1.17.58

4 3361 Callewaerts Eric M 1976 Lier 1.18.15

5 3220 Daems Jan M 1970 Lichtaart 1.18.18

6 3144 Renders Sus M 1962 Noorderwijk 1.19.01

7 3052 Vets Jopie-José M 1969 Nijlen 1.19.09

8 2620 Ceusters Gerry M 1972 Geel 1.19.31

9 3159 Vermeyen Wouter M 1985 Mechelen 1.21.57

10 3030 Sools Freddy M 1964 Zichem 1.22.18

Uitslag Halve marathon Watervliet 14/01/2012

voor volledige uitslag zie http://www.krekenlopers.be/Leopoldsloop/leopoldsinfo.htm

In de gauwte m'n blijheid neerschrijven. Weliswaar geen toptijd, geen topprestatie, maar toch ééntje waar een mens best tevreden mee mag zijn gezien de recente voorgeschiedenis. We kunnen (moeten) met vertrouwen uitkijken naar de opbouw naar de grote uitdagingen toe.

Ik finishte (blijgezind) als 7de in 1u 17' 49" op de halve marathon (21,1km).

Met sportieve groetjes

Gino

Morgen trekken we naar Watervliet voor de 23°Leopoldsloop over een afstand van 21km. De verwachtingen zijn niet al te hoog gespannen,...de voorbereiding naar "hopelijk het WK in Italië" is nog maar halvelings begonnen, we zien wel waar m'n huidige basisconditie me morgen brengt. Vorig jaar, zelfde tijdstip, was ik nagenoeg ook nog nergens, maar groeide ik geleidelijk wel toe naar een topvorm in april met een nieuw PR op de marathon (Antwerpen) tot gevolg. Dus een gelijklopend scenario, waarbij ik in topvorm mag verschijnen aan de start van het WK100km in Seregno (Italië) ( met die verstaande dat ik m'n selectie kan afdwingen) ben ik meer dan genegen.

Anderzijds is de honger om er morgen eens flink tegenaan te gaan groot na de blessure-ellende en de vele twijfels van de voorbije twee maand. Maar ik besef ook als ik te hard van stapel loop morgen, dat ik wel eens serieus op m'n bek kan gaan of de spreekwoordelijke klop van de hamer. Maar dat is dan maar zo, de grootste winst is zowiezo al dat ik quasi blessurevrij terug kan lopen, happy halelujah! ( dit waren de twee woorden die ik plotseling uitriep toen ik een tiental dagen terug tijdens een intervaltraining gewaar werd dat de hinder aan m'n enkel verdwenen was, een mens zou voor minder een dansje doen :-). Voorzichtigheid blijft geboden,...dus duim duim,....( ik doe m'n best om binnenkort eens neer te schrijven wat er nu eigenlijk aan de hand was).

Grapje,.....maar toch,....jongens, jongens en meiskes ook,....eergisteren keken we nog volop uit naar 2012,...gisteren wensten we elkaar nog een Gelukkig Nieuwjaar en vandaag is het al 6 januari,....we zijn al een weekje terug aan het werk,...time flies...een torenhoog cliché....maar een waarheid als een koe....dus laat die kerstboom maar staan,....voor je het weet staat Kerstdag weer voor de deur :-)).....en blikken we terug op een sportief, gelukkig en gezond 2012....maar vooraleer het zover is, wens ik het jullie al allen toe!!! Happy New Year to all of you.

Eerstdaags wil ik jullie een uitgebreider update geven van de blessure rond de enkel ( ik kan al meegeven dat de MRIscan oa kraakbeenletsel en andere letsels aan pezen, gewrichten,...heeft uitgesloten,...er was wel sprake van vochtophoping rond....euh....dinges....zo'n medische term:-))  ........een update van hoe de trainingen momenteel verlopen ( dus gelukkig kan ik momenteel trainen, mits wat aanpassingen en voorzichtigheid blijft geboden),...enzovoort enzoverder.......

Sportieve groetjes en tot gauw

Gino

Aan allen mooie Feestdagen toegewenst, een mooi afscheid van het Ouwejaar en een mooie verwelkoming van het Nieuwe Jaar. Op naar 2012 en moge het voor iedereen iets schitterends zijn om naar uit te kijken en nog mooier om te beleven. Veel Geluk in 2012 !

Sportieve groeten

Gino

Het gebruik is wellicht al zou oud als de straatstenen, maar zelfs in dit digitaal tijdperk gedijt het nog altijd vrolijk, jammer dat het voor de gedupeerden minder lollig is. Maar ach ja, uiteindelijk was ik al blij dat m'n enkel enerzijds wel van zich liet horen, maar anderzijds me geen pijn berokkende en dat ik ondanks de beperkte trainingsarbeid toch nog een behoorlijk niveau haalde. Waar ik het over heb? Zie hieronder

Na een fietstochtje van een goeie 20km startte ik vrij voorzichtig in deze Natuurloop over de afstand van een halve marathon. Ik voelde me blijkbaar goed en besloot om verder te lopen aan het tempo van 3' 45"/km ( 16km/h), zo lang dat het confortabel aanvoelde. Aan km11 kwamen we door na 41'22" en liep ik in 7de/8ste positie. Iets verder aan het haventje van Emblem zou het verkeerd lopen. Hoewel we de vorige keren hier steeds linksaf sloegen, gaf het gele pijltje nu rechts aan, en ik had iets gehoord van een gewijzigd parkoers en de twee lopers, respectievelijk een 200 en een 400tal meter voor me sloegen ook rechtsaf, dus geen twijfel, doorlopen. Niets vermoedend liep ik op m'n elan verder, ik haalde zelfs nog herinneringen op aan één van m'n trainingstochtjes tijdens deze zomer, toen ik tot m'n ongenoegen een niet gepland omweggetje gemaakt had langs het haventje van Emblem. Soit, iets veel verderop, langs het fietspad langs de spoorweg richting bewoonde kom, zag ik de lopers voor me ommekeer maakten. Ai, blijkbaar een pijltje gemist dacht ik gelaten, efkens terugkeren en dan terug aansluiten op de goede route. Tarara,...ik zag een medewerker reeds pijltjes verwijderen, ik vroeg de juiste weg voor de halve marathon, ah, linksaf zegt em,...ikke linksaf, de brug over het water, het pijltje linksaf gevolgd en ik kwam terug aan de oever, maar hé, die andere twee volgden mij niet, dit klopt niet, te doemme,...terug over de brug, kwam ik terug de medewerker tegen,....ietsje minder vriendelijk, waarvoor sorry, vroeg ik terug de goeie route,...man, man,...ietsje verder zat ik terug op het juiste traject. Nog zonder echte goeie kijk op dit abuus vermoedde ik een omweggetje van een kleine kilometer,...hum...terug tarara. Opeens doemde het bord van km15 voor me op, ik keek op m'n gps en die zat al aan 17km,...ietjs verder toen ik een groepje inhaalde vroeg ik aan hen hoe veel kilometers ze er al opzitten hadden, ééntje met een gps vertelde mij 16km, ik had er intussen al 18. Shit, da was erover en m'n goesting ook. Aan km21,1 (op de gps) kwam ik door na iets meer dan 1u20'. De laatste loodjes werkte ik gelaten af,...ik finishte aan de atletiekpiste na 1u29'03" en had 23,31km op de teller. Pijltjes omdraaien misschien net iets minder plezant dan belletjetrek, maar laat ons eerlijk zijn, minstens even flauw.

NOOT: Achteraf bevestigden velen het omgekeerde pijltje, maar de meesten hadden gelukkig toch de goeie weg gekozen (parkoerskennis?anderen gevolgd?). Blijkbaar was dit ook niet de eerste keer,...jammer voor de lopers, maar vooral ook jammer voor de organisatie en de vele vrijwilligers die er steeds weer voor zorgen dat wij hier ons ding kunnen doen. Dus aan de boosdoeners, pollen af en zoekt u een echte hobby.

Of is het binnenkort gewoon helemaal gedaan met lopen? K'weet het, dat is een beetje een vrij negatieve benadering van de huidige realiteit, een realiteit dat mij onder andere gedwongen heeft om verstek te geven aan de Geitecorrida in Wilrijk. 

Een korte weergave van de feiten, maar wordt zeker vervolgd. M'n rechterenkel baart mij al enkele weken zorgen,...twee "echo's" bevestigden mijn reden tot ongerustheid,...een MRscan op donderdag 22 december moet uitsluitsel brengen of er dan al of niet sprake is van kraakbeenletsel en wat dit dan tot gevolg heeft, alleszins niet veel goeds vrees ik,....

Sinds maandag 5 december zitten we terug op schema, figuurlijk dan. Hondstrouw zal ik de richtlijnen volgen die coach Ivan Hostens mooi en met inzicht op papier gezet heeft, waarvoor dank. Met de tong uit de mond en een verontschuldigend aangezichtje  zal ik af en toe ( maar zo weinig mogelijk !!!) de coach op de hoogte brengen als ik aan een training heb moeten verzaken of dat ik het gevraagde niet goed heb kunnen uitvoeren. Na al die jaren heb ik geleerd dat je als atleet een schema moet kunnen lezen,...na al die jaren heb ik ook geleerd dat ik hoe goed ik ook kan lezen , het verdomd moeilijk is om zelfs als ik zo ziek of een hond ben, te moe ben om m'n ogen open te houden,.... om een training aan te passen en/of zelfs te schrappen, je hebt immers een doel voor ogen,...zoals ook nu,....het schema is opgesteld met als grote doel het EK/WK 100km te Serrogno in Italië, aanstaande 22 april 2012. De selecties moeten nog gebeuren,...maar we leven op hoop, dus de volgende maanden zullen we terug vollenbak trainen met een mooie prestatie in Serregno voor ogen. Fingers crossed.

Er staan de volgende weken/maanden ook enkele (voorbereidings)wedstrijden op het programma.

- zondag 11dec'11 : GP Jean van Onselen - kerstcorrida in Wilrijk :7,5km

- zaterdag 17 dec'11 : natuurloop in Lier : 21,1km

- zaterdag 14 jan'12 : Leopoldsloop in Watervliet : 21,1km

- zaterdag 21 jan'12 : natuurloop in Lier : 21,1km

- zaterdag 11 febr'12 : natuurloop in Lier : 25km

- zaterdag 18 febr'12 : Leopoldsloop in Watervliet : 27km

- zondag 25 mrt'12 : BK marathon in Lier : 42,2km

Zoals je kunt zien staat er voor mij volgend jaar geen 6uursloop van Stein op het programma. Het zal de eerste maal zijn dat ik er niet bij ben, sinds ik in 2007 in Stein mij debuut maakte in het ultralopen. Het zal wel wat "pieken", maar dat is een (uiteindelijk klein) prijsje dat ik best wil betalen, het is immers in Serrogno dat het moet gebeuren.

Met sportieve grtjs

Gino

So you think you can trail, so you think da ge zomaar na een rustperiode efkens tussen de soep en de patatten een 65km lange trail als hapklare brok naar binnen kan spelen,...so better think twice de volgende keer.

Olne-Spa-Olne verdient meer respect van zo'n omhoog gevallen ultralopertje dat eens een zijsprongetje wou maken naar deze alsmaar populairder wordende tak van het ultralopen. Trailrunning is een ambacht, een stiel dat je onder de kniëen moet hebben, en dat heb/had ik duidelijk niet. Het enige wat ik onder de kniëen had/voelde waren stenen, heel veel stenen. Maar kom, genoeg zelfkastijding, de steentjes hebben mij pijn gedaan, ze hebben me klein gekregen, maar ik ben er niet gesneuveld. Dus rest er mij nog voldoende tijd, energie, humor en gelatenheid om terug te blikken op mijn wat lang uitgevallen uitstapje in de Ardennen. Eén ding is zeker, elk woord dat zal neergeschreven worden zal de honger terug doen aanwakkeren om ooits terug neer te strijken in Olne.

Jerome Van Dooren won in 6u 03' 19" en Bram van Rijswijck (NL) werd net als vorig jaar tweede in 6u 07' 45". Het podium werd vervolledigd door Fabian Magnee, die finishte na 6u 09' 54".

Ik finishte uiteindelijk als 32e in 7u 09' 51", er waren uiteindelijk 316 finishers.

Eerste vrouw werd Sandra Houlait die nagenoeg samen finishte met (of net voor, als het in sprintje werd beslecht ? ) Dorota Kosinska. Ze overschreden de finishlijn na respectievelijk 7u 54' 50" en 7u 54' 52". Anita Joziasse werd derde dame.

Gisteren heb ik mijn "echt" debuut gemaakt in/op een "trail"run. Oké, in september 2008 heb ik ook deelgenomen aan de UTMM (ultra trail miles marathon, 68km) in het Zoniënwoud en ik werd er derde in net geen 5u. Maar hier horen toch enkele kanttekeningen bij. De conditie was toen een pak beter ( ik was in de voorbereiding van het EK/WK100km in Tarquinia,Italië, nu kom ik uit een rustperiode), de hellingen waren er een pak lager en vooral veel korter en bovenal de paden die we toen voorgeschoteld kregen waren ondanks dat ik een verstokte vegetariër ben, meer spek voor mijnen bek. In het prachtige bos ten Zuiden van onze hoofdstad liep ik toen gezwind over de lichtglooiende en goedbeloopbare paden. Gisteren zat ik te knoeien op de sterkhellende padjes die daarnaast ook nog bedolven werden onder de vele mooie gevallen herfstkleuren en de talrijk aanwezige stenen weliswaar onzichtbaar maakten maar verder een kwelduivel waren voor mijn reeds geteisterde enkels. Maar met de naam van de website van de organisatie in gedachten (courirpourleplaisir) probeerde ik het niet aan mijn hart te laten komen. Daarnaast wou ik ook de start van m'n voorbereiding (begin december)van het nieuwe ultraseizoen niet in gevaar brengen. Maar ik vrees ook dat ik eerlijk moet toegeven dat zelfs een goeie Gino in topvorm hier ook geen potten zou breken. Maar verder was het een leuk uitstapje in de prachtige natuur, een tof weerzien met vele bekenden, een aangename kennismaking met de wereld en het publiek van het trailgebeuren,...dank ook aan de organisatie om dit mogelijk te maken.

Een verslagje van Olne-Spa-Olne volgt nog, de uitslag hebben jullie ook nog te goed ( ik ook trouwens :-), want ik heb er geen flauw benul van waar ik nu uiteindelijk geëindigd ben), hopelijk vind ik ook nog wat foto's,.....met sportieve groeten en tot gauw

In deel 1 had ik het over een prachtige, maar behoorlijk pittige loop. Over dat voorvoegsel "behoorlijk pittig" heb ik toch efkens nagedacht. Eerst stond er "loodzwaar", maar dat zou de waarheid misschien onrecht aandoen, want hierop zou wellicht zeker repliek komen met de wellicht terechte stelling dat er nog veel zwaardere wedstrijden te vinden zijn. Het anderzijds afdoen als een natuurloopje waarbij enkele bultjes moeten overwonnen worden zullen mijn bovenbenen dan ook niet graag horen. Want ik moet het voor mij sinds lang ongekende terug bekennen. Het is maanden, zoniet jaren geleden dat ik nog zo'n moeite gehad heb met het afdalen van de trappen. Zelfs na het lopen van m'n nieuw PR op de marathon begin dit jaar in Antwerpen liep ik s'anderdaags gewoon terug vrolijk rond. Nu is het toch even iets anders,...gisteren heen en terug naar het werk gelopen,...gelukkig was het al donker bij het terug huiswaarts keren, want het was geen zicht en vooruit ging het ook al niet . Maar natuurlijk zal naast de aard van het parkoers ook de beperkte trainingsarbeid van de voorbije weken de oorzaak zijn van deze stramme spieren. Ofschoon ik maar kon rekenen op een basisconditie ( weliswaar aangevuld met de restenergie van de trainingsintensiteit van het voorbije jaar,...) ben ik behoorlijk tevreden over mijn prestatie van de voorbije zondag. Of dit nog voldoende zal zijn om het wellicht nog zwaardere Olne-Spa-Olne te overleven zullen we volgende week wel ervaren. 

Hieronder een kijk op het profiel van les 4 cimes de pays d'Herve.

Voor een volledige uitslag zie http://www.afy.be/quatrecimes_2010/corpus.php?annee=2011&...

Hieronder een kijk op de toptien van deze prachtige, maar behoorlijk pittige loop. 

1) Zaradzki Robert 2h01'45"

2) Charlier Jean-François 2h03'51"

3) Kaers Pascal 2h05'30"

4) Alsteen Luc 2h08'40"

5) Recker Marcel 2h09'52"

6) Casier Gino 2h12'00"

7) Maron Didier 2h12'44"

8) Nevelsteen Kristof 2h13'22"

9)Amato Raphael 2h14'23"

10) Willems Winfried 2h15'05"

Reconstructie van een sportieve namiddag

* Omstreeks 13u thuis vertrokken voor een fietsritje met de citybike richting Zandhoven. Via het ringfietspad reed ik naar het Rivierenhof en aldaar gekomen volgde ik de fietsknooppunten door een mooi stukje natuur aan de Oostkant van Antwerpen. Via Wommelgem en Wijnegem bereikte ik het Albertkanaal. Vanaf hier zette ik een tandje bij, maar dat leverde niet echt veel snelheidswinst op want ik moest tegen de wind inbeuken. Omstreeks 14u 30 arriveerde ik aan de sporthal van Zandhoven.

Fietstrip : 29,83km in 1u 20' 11"

                   - 5 km in 14' 32" ( 2' 54"/km )

                   - 12 km in 32' 19" ( 2' 41"/km )

                   - 9 km in 22' 06" ( 2' 27"/km)

                   - 3,82km in 11' 14" ( 2' 56"/km )

* Ik was blijkbaar dan toch nog ruimschoots op tijd, de seniors zouden pas starten omstreeks 16u. Tijd genoeg dus voor een babbeltje met de vele bekenden en om ook nog een goeie 4 km in te lopen en het parkoers te verkennen. Deze mooie boscross lag er heel goed bij, dus ik besliste om met m'n trailschoentjes te lopen en niet met spikes, dit om toch ook mijn ietsje gehavende enkels niet extra te belasten.

* Om 16u was het dan eindelijk zo ver. Als oudste (39j) van den hoop ( 34 seniors, bij de vriendenclubs ben je senior tot aan je 40ste) stond ik vrij ontspannen te wachten op het startschot. Zoals altijd keek ik met tegenzin uit naar die eerste meters dat altijd een stormloop is om als eerste het veld, "of in deze" het bos in te duiken. M'n ambities waren vrij beperkt, want het zou vooral teren worden op m'n basisconditie en zien hoe ver ik daar mee raakte. 

Ik miste compleet mijn start en moest midden in het pak het bos in. Toch slaagde ik er in om vrij vlotjes al voor halverwege van de eerste ronde aan te sluiten bij de kopgroep. Tijdens de tweede ronde moest ik harken om als vijfde man te kunnen blijven volgen. En bij het ingaan van de derde ronde kwam de bevestiging van wat ik al wist, ik ben niet in topvorm. De eersten waren al gaan vliegen, ik verlies nog twee plaatsjes, maar ik win er ook ééntje en ik finish dus uiteindelijk als 6de op ietsje minder dan een minuut van de winnaar.

Uitslag toptien, seniors 6km ( volgens m'n gps 5,82km )

1)Tom Van Dyck (28j) 20'14"

2) Van der Auwera  Des (23j) 20'25"

3) Vervloet Dennis (21j) 20' 32"

4) Kinders Tommy (23j) 20' 38"

5) Van Havermaet Hans (33j) 20' 49"

6 ) Casier Gino (39j) 21' 12"

7) Hendickx Simon (19j) 21' 47"

8) Verbruggen Bart (21j) 21' 57"

9) Jongenelen Koen ( 21j ) 22' 10"

10) Wouters Steven (33j) 22' 15"

M'n rondetijden :

1,43km in 4' 49" ( 3' 23"/km)

1,47km in 5' 13" ( 3' 33"/km)

1,46km in 5' 30" ( 3' 46"/km)

1,46km in 5' 38" ( 3' 50"/km)

* Na afloop van de wedstrijd nog iets gedronken, mij omgekleed en terug de fiets op om de terugweg aan te vatten. Het begon al te schemeren en als ik Wijnegem naderde via het Albertkanaal was het al donker. Vanaf dan volgde ik een ietsje gewijzigde route ten opzichte van de heenweg, gewoon om de onverlichte paden te mijden.

Fietstrip : 30,28 km in 1u 33' 29"

* Iets na halfzeven terug thuis van wat een aangename en alternatieve training mag genoemd worden. Maar tijdens de terugrit realiseerde ik opeens dat ik één van m'n laatste crossen ( zoniet m'n laatste? wie weet) gelopen heb bij de seniors in het circuit van de vriendenclubs (omgeving Antwerpen). En dit besef doet me geen plezier, ik heb helemaal nog geen goesting om de strijdbijl al te begraven tegen al dat jong geweld. Al klinkt de huidige gebruikte term "masters" gelukkig al ietsje minder "oud" dan het vroegere gebruikte "veteranen"categorie. 

Je wordt oud papa,....shit zeg :-)

M'n sportieve vakantie loopt stilletjesaan ten einde, dit zal ook wel z'n invloed hebben op het wat lome blogverkeer van de voorbije weken. Helemaal stil liggen heb ik mezelf nog niet gegund of is de kunst van het absolute niksdoen gewoon niet voor mij weggelegd?:-)

Ik hoop dat ik binnenkort als er terug volgens schema zal getraind worden, fit en uitgerust zal kunnen beginnen aan de voorbereiding van een mogelijke deelname aan het EK/WK 100km in Italië. Want hoewel het aantal weekkilometers eerder beperkt zijn, heb ik nog niet het gevoel dat m'n batterijen terug volledig opgeladen zijn. Of is het gewoon dat herfstgevoel, het vallen van de bladeren,.....hoewel we tot nu toe zeker nog niet hebben mogen klagen, we mogen gerust spreken van een zonnige en warme herfst.

In november spellen we ons zeker terug wat meer een borstnummer op. Zondag 13 november kom ik aan de start van "Les 4 cimes du pays de Herve", een 33km lange en mooie koers in het land van Herve. En twee weken later trekken we onze loopschoentjes aan voor de 64km lange Trail'klassieker Olne-Spa-Olne.

En om dit stukje nog wat op te fleuren, hieronder nog een foto'ke van het voorbije WK in Winschoten

Met sportieve groetjes

Gino

Schuif je bureaustoel wat achteruit en ga rustig wat achterover leunen of smijt jezelf in je stressless zetel en gooi die voeten op het voetbankje of zet je laptop op een veilige plaats in het zicht van je loopband of je hometrainer en geniet ongeveer anderhalf uurke van een compilatie van het EK/WK gebeuren in Winschoten

Voor de liefhebbers is het goed om weten dat op die bewuste 10 september verschillende wedstrijden naast elkaar plaats hadden. Natuurlijk was de hoofdbrok het EK/WK 100 kilometer met atleten/atletes uit 35 landen (dacht ik me te herinneren). Daarnaast stond er ook een 50km wedstrijd op het programma, een estafetteloop van 10 x 10km ( duidelijk waar te nemen door de gescheiden aankomstlijn), en natuurlijk was er ook een Open race over de 100km. Voor meer info en resultaten neem zeker ook nog eens een kijkje op de website van de Run : http://www.runwinschoten.nl/

En voor de liefhebbers hieronder een link naar de compilatie van de Run Winschoten 2011

http://www.rtvblauwestad.nl/index.php?pagina=video&vid=281&id=1

Met sportieve groetjes

Gino

 Met de fiets naar het station Antwerpen-Berchem. Daarna met de trein naar Brussel-Centraal. 

Via de Kunstberg te voet naar het Warandepark alwaar ik m'n training startte.  Nog efkens het verkeer trotseren in de Wetstraat, het mij welgekende Jubelpark doorkruisen om dan via de Tervuurselaan de natuur op te zoeken in het Woluwepark. Na een klein betonnen en stenen intermezzo door Auderghem belandde ik uiteindelijk in het Zoniënwoud ( http://zonienwoud.be/ ). Ik volgde er de roodwitte bewegwijzering van de GR579 ( http://www.groteroutepaden.be/ ) en dit bracht me onder ander langs het mooie Rood Klooster (http://nl.wikipedia.org/wiki/Rood-Klooster )  Na heel wat kilometers verliet ik dit grote Beukenbos ter hoogte van Duisburg. Een heuvelend parkoers langs o.a. kasseiwegen en onverharde paden bracht me in Huldenberg. Daar stapte ik over op GR512 dat efkens het riviertje de Yse volgde, een uitstapje maakte langs het Margijsbos en me kennis liet maken met het natuurreservaat de Doode Bemde ( http://www.natuurpunt.be/natuurgebied-doode-bemde_285.aspx ). En bij het verlaten van dit mooi stukje natuur maakte in een inschattingsfout. Ik had hier de GR512 moeten verlaten en via Oud-Heverlee m'n tocht moeten afmaken richting Leuven, dan zou er een goeie 36km op de teller gestaan hebben. Maar ik verkoos er voor om de roodwitte tekentjes  te blijven volgen in de veronderstelling dat dit pad dat richting Boutersem liep me ook wel in de buurt van Leuven zou brengen. Noppes dus, we maakten dus een weliswaar mooie (omweg ?  ) via het Meerdaalwoud.  ( http://www.natuurenbos.be/nl-BE/Domeinen/Vlaams-Brabant/M... )En als een mens moe wordt, krijgt men dus nog wat extras voorgeschoteld. Pittige klimmetjes waarbij m'n trailschoenen goed van pas kwamen. Diep in het woud besefte ik dat ik dat dit Groot Routepad Leuven volledig links zou laten liggen en ik me er dus maar beter uit de voeten kon maken. Gelukkig scheen de zon volop en kon ik me zo heroriënteren om zonder omwegen dit mooie bos te verlaten in de richting van Leuven. Ik kwam uit in Vaalbeek en verkoos de kortsmogelijke weg via de gewone baan om nog meer extra kilometers te vermijden. In Heverlee aangekomen en na 44km en 3u17 vond ik het welletjes en sprong er op de trein richting Antwerpen.

copie Nieuwsblad editie Antwerpen-Mechelen, zie ook http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=91...

Aan de vooravond van de Spartathlon volgend droevig nieuws vernomen via http://www.ultraned.org/N_item/f5418.php

Mijn medeleven aan de familie en vrienden en veel sterkte in deze moeilijke periode.

Uitslag Toptien 15km race --->

afstand volgens Garmin GPS : 14,84km

Twee weken na datum druipt de ontgoocheling er nog steeds af. In antwoorden op vragen hoe het is geweest overheerst nog steeds die zweem van ontevredenheid en krijgt de boosdoener van toenmalige dienst nog steeds geen recht op clementie. Heel de zomer hebben we er om gesmeekt, kaarsjes gebrand, al biddend ons hoofd ten hemel gehesen en nu op één van de weinige momenten dat hij/zij dan toch het volk zijn streepje zon gunt, bestaat het dan toch nog dat sommigen hen overladen met alle zonden van Israël of och van waar dan ook. En ik pleit hierbij schuldig.

De donderdag waren we nog in de gietende regen bij 15°C aangekomen in het atletendorp in Stadskanaal, we konden het ons moeilijk voorstellen dat het de zaterdag vollenbak zou zomeren. M’n goeie benen werden loodzwaar onder dit vooruitzicht. Toch slaagde ik er in om het doembeeld van me af te zetten en om goed uitgerust, kalmpjes, goed voorbereid en om vol goeie moed aan de start te verschijnen. En dat heb ik onder andere te danken aan de goeie sfeer in de Belgische Ploeg en de bemoedigende woorden van de coaches. Ook op de organisatie was niks aan te merken, alles was en werd geregeld. Er wachtte ons hier een warm onthaal en daar moest de zon nog niet voor schijnen. Winschoten bruiste van het leven en iedereen was in voor een feestje. En hoewel wij atleten/atletes het feestje aan onze neus moesten laten voorbijgaan, was het toch genieten om te zien hoe het vele volk dit sportief gebeuren een warm hart toedraagt.

Intussen was het WK op gang geschoten en zoals gehoopt en/of verwacht was voelden de benen heel goed aan. Ik kon spontaan, zonder extra onnodige inspanningen het vooropgestelde tempo soepeltjes aan, het voelde heel natuurlijk aan. Maar ik mag stilletjesaan zeggen dat ik op wat ervaring kan teren en ik besefte dus maar al te goed dat een koers pas gelopen is na de volle 100km. Maar overdreven voorzichtigheid was hier anderzijds ook niet aan de orde, onnatuurlijk vertragen zou mij ook niet vrijwaren van de verwachtte strijd met de opkomende warmte. Trouwens dit was ook een WK, dus probeer je te presteren naar best vermogen en ben je het aan jezelf en de ploeg verplicht om te gaan voor het hoogst haalbare. Ik leefde en loopte op hoop dat ik m’n zwart beestje onder de vorm van zwoele hitte vandaag op de knieën zou dwingen en zou slagen in m’n missie.

Ik verzorgde m’n bevoorrading, bleef gefocust, maar trachtte ook zo ontspannen mogelijk te blijven en werd daarbij geholpen door de vele aanmoedigingen van een enthousiaste menigte, door de vele kinderen die ons sponsen aanreikten terwijl hun vriendjes een eindje meeliepen om iets verder de uitgewrongen spons terug aan te nemen. Ultralopen saai? Dan toch niet in Winschoten.

Halverwege kwam ik door na ongeveer 3u34’ of zo, op schema voor mijn beoogde sub 7u15’ die ik tot nu vruchteloos achternahol. Op dat moment had ik er nog goeie hoop op dat het mij nog zou lukken, maar ik wist ook dat het eigenlijk nog allemaal moest beginnen. Na een dikke 60km verloor m’n maag als eerste de strijd tegen de hitte en de hoge luchtvochtigsheidsgraad. Nog een rondje verder werden m’n voeten alsmaar zwaarder want intussen was de moed serieus in m’n schoenen gezakt. M’n hoofd werd alsmaar ijler en ik begon schrik te krijgen, het zouden nog lange 20 kilometers worden en als ik de finish haalde restte mij allleen het vooruitzicht van een zware ontgoocheling.

Tranen prikkelde mijn ogen en het denken aan opgeven spookte door mijn hoofd. Maar de aanmoedigingen van publiek, coaches,  volgers, andere atleten sleurden mij er door. En opgeven stond tot nu toe nog steeds niet in m’n woordenboek en ik zou het m’n levenlang mezelf niet vergeven als ik het er die dag zou ingeschreven hebben. Wat wederom voor mij met een gevoel van dramatiek als calvarietocht kan omschreven worden heeft geen recht op een plaatsje in de geschiedenisboeken, wel hoort daarin de Run Winschoten dat er zorgde voor een warm onthaal voor de atleten en dat was niet alleen te danken aan de zon, maar bovenal aan de vele mensen die dit gebeuren mogelijk maakten en dit tot één groot feest maakten. En ook de winnaars bestaande uit de kampioenen, medaillewinnaars en degenen die wel de verwachtingen inlosten verdienen een plekje op het hoogste podium. En ik als verliezer moet nu maar dringend eens m’n ontgoocheling doorspoelen en me terug opmaken om vooruit te blikken, er wacht mij immers nog steeds een sub 7u15’ muur te slopen.

Foto's zijn er o.a.te vinden via volgende links:

http://www.flickr.com/photos/runoutofhell/sets/7215762765...

http://www.mijnalbum.nl/Album=OPRQVK7R&Foto=GMC8T48C

http://www.ultraplatform.nl/component/content/article/76-...

Hier kan je de volledige uitslag terugvinden van het EK/WK Winschoten.

http://www.runwinschoten.nl/

Ik finishte als 47e bij de Heren ( 96 aankomsten ) in het WK.

Bij de Dames waren er 50 aankomsten in het WK.

In de Open Race ( inclusief deelnemers/deelneemsters WK ) finishte ik als 53e. Er waren 196 aankomsten op 325 starters.

Hieronder m'n tussentijden per 10km ( 10 rondjes van 10km)

42'38" - 42'38" - 43'11" - 42'56" - 42'23" - 43'39" - 47'39" - 53'03" - 56'34" - 59'59"

Hoe probeer je te vermijden om zielig over te komen als ontgoocheling wederom de toon voert?

Hoe probeer je positief te klinken als je in je hoofd enkel de negatieve stemmetjes hoort?

Hoe probeer je je woorden droog te houden als je ogen vol tranen zitten?

Misschien door terug te denken aan alle steun voor, tijdens en nà. Misschien, maar zeker eerder wel door dankbaar te zijn voor alle bemoedigende woorden tijdens en nà. En bovenal door te blijven dromen en er blijven in geloven dat ik ooits een sub 7u15' zal kunnen lopen als alle stukjes van de puzzels in het bakje liggen. 

Bedankt aan allen die er mede voor gezorgd hebben dat ik ondanks die zwoele hitte ook m'n tiende 100km tot weliswaar geen mooi, maar wel een goed einde heb gebracht. Verder een dikke Proficiat aan de echte toppers zoals een Pieter Vermeesch die er wel in slagen om ondanks de "niet-ideale" weersomstandigheden wel te presteren in de lijn van de hoge verwachtingen.

Pieter Vermeesch werd 4e op het WK en 2de in het Europees Kampioenschap in een tijd van 6u 47'. Een dikke Proficiat !!!

Ik finishte als 53e ( algemene uitslag - inclusief dames - ...) in net geen 7u55'.

België werd 4de in het landenklassement ( Europees Kampioenschap)

Verdere en correcte uitslagen volgt nog.

Met sportieve groetjes

Gino

Binnen een paar weken staat het WK wielrennen op de weg op de agenda. In de pers zullen favorieten naar voren geschoven worden, zullen enkele belangrijke outsiders voorgesteld worden en de rest krijgt ook een plaatsje op de deelnemerslijst en allen maken kans om te winnen.

Volgende week zaterdag staan de heren atleten samen met de dames atletes samen aan de start van hun WK100km op de weg, weliswaar zonder fiets. De persaanwezigheid zal hier eerder van bescheiden allooi zijn, maar dankzij het internet zal het toch ook de nodige aandacht krijgen dat het verdient. Ook hier zullen favorieten een naam krijgen, enkele outsiders een gewaardeerde vermelding en de rest van de deelnemers zal men wellicht slechts kunnen terugvinden in de uitslag, want het overgrote deel maakt absoluut geen kans op winst. 

In de week voor het WK te Kopenhagen zullen de favorieten aangeklampt worden om hun visie te geven, om te peilen naar hun verwachtingen en kansen, om hun strategie te proberen te ontfutselen en om te weten wie eventueel hun werkpaarden zullen zijn die het pad moeten effenen naar de titel. De mindere goden zullen op voorhand nauwelijks de pers halen maar achten zich wel een kans daartoe op de maandag, want in de koers zijn verrassingen nooit uitgesloten. De kans dat er in de maandagkrant een compleet onbekende profwielrenner uit het onooglijke Moldavië u staat toe te glunderen getooid in de regenboogtrui bij uw ochtendkoffie is net zo klein als de kans dat u volgende week een rijke burger bent geworden na het winnen van de euromillions. Maar als je aan de start staat van een wielerkoers, kan je zelfs als klein pierke die koers ook winnen, als je zes kruisjes zet op uw lottoformulier mag je ook beginnen dromen van het groot lot.

 Ook op het WK te Winschoten zullen er zonder oneerbiedig te willen zijn heel wat klein pierkes aan de start staan. En er moge hen veel gegund zijn, maar publiek dromen van WK winst kan hen alleen maar hoongelach opbrengen of een diepgaand onderzoek naar futuristische dopingpraktijken of een deskundig onderzoek naar verboden technische hulpmiddelen in hun loopschoeisel. En waar een profwielrenner zonder voor gek verklaard te worden wel s’nachts of overdag kan dromen van een koersverloop met onverwachte wendingen, van favorieten die zich misrekenen enzovoort is dit Janneke en Mieke in het ultralopen ( en in de atletiek in het algemeen) niet gegund. Zelfs zijn of haar eigen hersencellen zouden zich een breuk lachten of in hun broekje doen omdat ze hun pret niet meer opkunnen.

Toevallig ben ik ook zo’n klein pierke, maar ook een dromer, zowiezo s’nachts (maar dat heb je meestal zelf niet in de hand, dus dromen we meestal over mooie vrouwen:-), maar ook overdag, vooral als ik aan het trainen ben en als ik niet voluit moet gaan, gaat de restenergie op aan dagdromen. Meestal dagdroom ik dan van winst na een fantastisch gelopen wedstrijd, maar met het WK in het vooruitzicht ben ik de klos. Dagdromen over de wereldtitel neigt eerder naar goedkope fantasy. Making up stories van de Japanners die collectief lijden aan buikloop, van de Italianen die collectief ten onder gaan na een veel te snelle start, van de Amerikanen die één voor één in punaises trappen dat het mij gunstig gezinde publiek hen voor de voeten gooide, van de Russen die collectief uit de wedstrijd stappen om asiel aan te vragen in Nederland,….en als ik zo verder doe staat mij misschien een verplichte opname in de psychiatrie te wachten,….nee, nee,….met een PR van net iets onder de 7u30’ is dromen van een wereldtitel geen optie, misschien zelfs muy loco. Wat rest er mij dan? Gewoon al blij zijn dat ik er mag bij zijn op het Wereldkampioenschap? Toch niet wat mij betreft, zo steek ik niet ineen, ik ben een sportman en ik wil presteren, ik wil winnen. Misschien is dat één van de ondergrondse redenen waarom ik graag coureur was geworden, dan was dromen altijd toegestaan en was winnen nooit volledig onmogelijk.

Nu de realiteit is wat ze is. Zaterdag in Winschoten ga ik van start in het moderne Belgische plunje om de Belgische kleuren te verdedigen. Ik zal het dromen moeten laten voor wat het is, maar ik zal naar best vermogen proberen te presteren en hopelijk een prestatie neerzetten die klein pierke doet glunderen als een grootte en dat is uiteindelijk misschien toch nog altijd veel mooier dan dromen.

Voor wat het waard is, dacht ik eerst een beetje negatief...niet zwartgallig maar ook niet geveinsd...het gaat goed nu maar gaat het ook goed in Winschoten...euforie is hier niet op z'n plaats maar doemdenken maakt je ook niet mooi...een atleet op weg naar....ja naar waar eigenlijk?...dat weet hij goed genoeg....maar anderzijds hangt hij wel zwevend tussen hoop en twijfel met zicht op het doel, in z'n dromen binnen bereik maar in realiteit onderweg...altijd onderweg...op twee benen, maar ook in z'n hoofd... altijd onderweg, niet te stoppen want de eindstreep ligt nergens. In m'n hoofd klonk het ongeveer zo, het sloeg nergens op,...maar gelukkig hoorde ik ook een andere stem in da koppeke van mij...ééntje die zij " goe gedaan jong"...50km mooi afgewerkt aan het gevraagde tempo, gelijkmatig afgewerkt, dus quasi zonder verval,...wat wil je nog meer? Daar kun je vertrouwen uitputten...laaf je aan deze onuitputbare bron en de toekomst lacht je toe...100km lang

Zo, de toon is gezet , het aftellen kan beginnen, op naar 10 september, op naar Winschoten.

Toen we gisteren in de late namiddag vertrokken voor onze marathon was de zon grotendeels verdwenen achter de wolken, maar dit zorgde niet echt voor de nodige verkoeling. In tegenstelling tot de marathon van Visé begin mei waar het zonnig en heel warm was, was het gisteren laf, zwoel en onweerachtig, dus nog zwaardere omstandigheden om  te lopen. Die wetenschap in gedachte en met het WK dat binnen drie weken op het programma staat liet ik mij niet verleiden tot wat toch niet haalbaar was, een goeie tijd lopen. Gaan voor winst was het enige dat in mijn achterhoofd speelde en er voor zorgen dat ik niet volledig uitgehoond aankwam. Ik startte dus heel voorzichtig en zo ontspannen mogelijk en de eerste helft zou ik absoluut niets forceren. Na de aanvangsronde liep ik in vierde positie. Iets voor halverwege haalde ik Frankie Leus in en volgde ik op enkele minuten van het leidersduo. In de vijfde ronde versnelde ik iets om op zoek te gaan naar de leiders en om een twee snellere helft te lopen. Maar ik had al gauw door dat dit waanzin was, die zwoele hitte staat normaal presteren in de weg en put een lichaam alleen maar uit. Het kwam er dus vooral op aan die uitputting zo beperkt mogelijk te houden en ik focuste me alleen nog op de overwinning, een goeie tijd kon me gestolen worden en eerlijkheidshalve, dat zou er toch niet ingezeten hebben. Op een dikke 10km van de finish kreeg ik het leidersduo in het vizier en bij het ingaan van de voorlaatste ronde haalde ik de snel gestarte debutant Kristof van Rooy in ( PR van 1u 11' op de 1/2marathon ). Iets verder beende ik ook Leo Smets bij en versnelde toen een beetje om direct een kloofje te slaan en om hem te ontmoedigen aan te klampen. Ik had gezien dat Leo nog vrij vlot liep en als ik wou vermijden dat ik nog tijdens de laatste ronde diep moest gaan om te strijden voor de overwinning dan moest ik efkens deze actie ondernemen, sorry Leo. De laatste ronde begonnen de buikkrampen die mij al de ganse tweede helft parten speelde serieus op te spelen. Ik probeerde mijn gedachten te verzetten en knijpte mijn billen serieus dicht. Aan de finish gekomen heerste er eerst nog verwarring, men wou mij nog een extra rondje doen lopen, niks van jongens zei ik, ik ben gefinishd, nadat ze beaamden dat ik gewonnen had, zette ik toen een sprintje in naar het dichtsbijgelegen toilet om net op tijd op de WC-bril te stranden. Oef..........

Voor meer info zie http://www.100vanhulshout.be/  en de uitslag van de marathon kan je hier al terugvinden http://www.racetimer.eu/uitslagen.php?v=%25252Fnl%25252Fr...

Met sportieve groetjes

Gino

Pieter Vermeesch, tevens Belgisch Kampioen op de 100km, heeft vandaag een nieuw Belgisch Record gelopen op de 50km. Hij werd tweede in de IAU World Trophy in een tijd van 2u 57' 23". De winst was voor de Keniaan Eliot Kiplagat Biwott ( 2u 54' 59") en de Japanner Kaito Iwayama (2u 59' 12") vervolledigde het podium. Bij de vrouwen was de winst voor de Britse Emma Gooderham in 2u 17' 30". 

Voor meer info, een volledige uitslag enz. zie http://www.de50vanassen.nl/ of http://www.iau-ultramarathon.org/

Maar bovenal een dikke Proficiat Pieter !!!

Morgen staat voor mij dus de marathon van Hulshout op het programma.